Fietsen in India – 1995

Gwaldam – Karanprayag

Volgens de kaart zouden we de hele dag (80 km) afdalen naar onze bestemming Karanprayag aan de Alaknanda, één van de bronrivieren van de Ganges. Eenmaal op weg moesten we onze aandacht verdelen tussen de uitzichten en de weg. Die laatste was bijzonder ruw en hobbelig. De Ata Gad rivier waarnaar en waarlangs we zouden afdalen lag toen nog als een dun blauwgroen lint heel diep onder ons. Voortdurend hobbelden we langs en over de restanten van talloze landslides. De weg was kortom ‘in an appalling state of disrepair’ zoals dat zo mooi in de Lonely Planet reisgids werd genoemd.

De dorpen onderweg waren ook rommeliger, vuiler en armoediger dan de vorige dagen. We hadden allebei zo onze eigen zorgen; Paul vreesde dat de spaken uit de achterwielen zouden knappen en Anja vreesde bij iedere landslide voor haar leven.

De weg werd helaas niet beter, maar gelukkig wel vlakker. Tien km later was het echt goed raak. Een enorme landslide had een week of 6 eerder de hele weg over een paar honderd meter weggeslagen. Alleen voetgangers en fietsers met de fiets aan de hand konden er nog door. We passeerden die dag nog verscheidene keren kleinere en grotere wegverzakkingen die al zover hersteld waren dat het verkeer er weer overheen raasde, maar er nog zeer instabiel uitzagen.

Het noodlot sloeg toe toen we er het minst op voorbereid waren; in een onschuldige oversteek van een stroompje. Het betonnen wegdek was begroeid geraakt met spekgladde algen zodat we vlak na elkaar onderuit gingen. Gelukkig viel de schade aan mens en materieel mee. Toen we even later in die bocht over de rand keken (natuurlijk geen vangrail of zoiets) ging het wel erg diep naar beneden!

Karanprayag – Pipalkoti

Na de lunch begon de weg steeds sterker te stijgen en in een bocht gebeurde het: Paul’s ketting liep er bij het schakelen achter af, waarna of waardoor de derailleur in twee stukken brak! Het was meteen duidelijk dat de schade niet meer te repareren was. De enige oplossing was het inkorten van de ketting om dan met één versnelling verder te rijden. En zo zaten we plotseling hoog in de Himalaya met een ‘one-speed cycle’.

Pipalkoti is niet ver meer..

Dat het hier gebeurde kwam eigenlijk nog goed uit: als het een paar dagen eerder was gebeurd hadden we de hele route om moeten gooien! Naar Pipalkoti was het gelukkig ook niet zo ver meer; en vlak voor het dorp passeerden we een groot en luxe hotel. We besloten ons maar eens te verwennen na al die pech.