Fietsen in India – 1995

Joshimath – Badrinath (v.v.)

De bus voor onze dagtrip naar Badrinath zou pas om half twaalf vertrekken. We hoorden dat de weg naar Badrinath one-way-traffic is omdat het zo smal en steil is. Al het verkeer gaat dus op vaste tijden in konvooi naar beneden en naar boven. Uiteindeljk kwamen we na 2½ uur hobbelen en slingeren bij het busstation aan. We zaten op 3411 meter.

We vroegen ons steeds af hoe dit stuk op de fiets geweest zou zijn. Zouden we het zonder de derailleur-pech hebben gehaald? we besloten dat het zwaar zou zijn, maar wel haalbaar. Misschien een andere keer?

Het zag er in Badrinath heel anders uit dan alle dorpjes hiervoor. Zo stelden we ons Leh en Ladakh voor, het einde van de wereld: een koude wind, verspreide huisjes met golfplaten daken en overal wapperend plastic. We liepen de pelgrims maar achterna.

Eind oktober sluit het pelgrimsseizoen (te koud voor mensen die uit de vlakte komen) en dus ook de tempel, dus waren we nog net op tijd. Zodra de zon achter de hoge bergen verdween daalde de toch al niet aangename temperatuur spectaculair: we liepen gewoon te bibberen.