Fietsen in Zuid Australië in 1997 – een routebeschrijving
|
Reisverslag Zuid Australië |
In het najaar van 1997 hebben wij een flink stuk van Zuid-Australië op de fiets bereist. We kozen juist Zuid-Australie omdat we op een vorige reis al het noorden en oosten uitgebreid bezocht hadden. In Zuid-Australie lagen de ‘attracties’ dicht bijelkaar en bovendien loopt er een fietsroute, de zgn. Mawson Trail, van Adelaide tot in het Flinders National Park. Reden genoeg voor een paar weken Down Under Revisited. Hieronder vind je een uitgebreide routebeschrijving. Er is ook nog een pagina met praktische informatie (kaarten, klimaat, wegen). |
| Verplichte Australië-foto |
Adelaide is een klein vliegveld zonder veel voorzieningen. Er is geen Tourist Info (wel folders) en je kunt er geen bagagestukken (ook fietsdozen) achterleten. Het is mogelijk dat de immigration-officials extra geďnteresseerd zijn in je fiets ivm mogelijk besmettingsbronnen die via bijv. modder op de banden Australië binnen zou kunnen komen. Was voor vertrek je fiets met een heet sopje en meld dit desgevraagd bij aankomst. Dan is iedereen tevreden. Zie verder de Travel-by-air site, waar je meer over dit soort ervaringen kunt lezen. Fietsers naar Adelaide centrum kunnen even buiten het vliegveld de bike-route langs de Torrens-river oppakken. Volg gewoon de bordjes en de op het asfalt geschilderde aanduidingen en je komt vanzelf in het centrum. De fiets-infrastructuur van Adelaide is aardig goed. Er zijn veel bike-routes en er is een uitstekende gratis kaartenset te krijgen bij de SA Tourist Info. Dit zijn de zgn. Bikedirect kaarten met alle routes in Adelaide en alle voorsteden. Zie bij Kaarten. |
De Mawson-trail begint officieel met buiten Adelaide in de zgn. Gorge Road. Deze kan makkelijk worden bereikt door het zgn. Linear Park langs de Torrens River te volgen. De Trail zelf gaat in die ‘gorge’ al heel snel een heel steil en door (gesloten) hekken onderbroken de Adelaide Hills in. Wij vonden dat teveel van het goede en kozen voor een rustig verhard alternatief. Het caravanpark in Cudlee Creek is eenvoudig maar er is een winkeltje en de douches zijn warm. |
Via plaatsje als Gumeracha en Birdwood (beide met supermarkts) pikten we de Mawson trail weer op. Door glooiend schapen- en bosland fietsen we naar Tanunda. De hele route gaat hier over uitstekende gravelwegen; voor een klein stukje in het Crawford Forest moet er even wat gemountainbiked worden. Een keer moet de fiets over het prikkeldraad. Na de spectaculaire afdeling van Trial Hill ben je dan zo in Tanunda. Een prima caravanpark en een grote supermarkt hebben alles voor de vermoeide fietser. Je bent dan in de Barossa-Valley een bekend wijnbouw gebied. Hier loopt nog een andere, veel kortere, fietsroute. De zgn Riesling Trail. Kijk voor meer info op de site van het Dept. of Recreation and Sports. |
De Mawson trail deels links laten liggen. Deze route maakte nogal eens omwegen en daar hadden wij niet altijd zo’n zin in. Via het plaatse Greenock (winkel 7 dagen per week open) over de hoofdweg naar Kapunda. Op deze ‘hoofdweg’ was vrijwel geen verkeer. Het landschap werd nu langzamerhand steeds vlakker. Maar er zitten toch nog veel korte steile klimmetjes in dit deel van de route. De bossen verdwijnen en maken plaats voor uitgestrekte weiden met heel veel schapen; die steevast op de vlucht slaan als ze een fietser zien. De wegen blijven in goede conditie. Iets naast de route (3-4 km) ligt het dorpje Marrabel. Veel is er niet; een hotel (café dus) en een postkantoortje. Je kunt er tegen betaling van A$ 2,- p/p kamperen op de Rodeoground. Aanmelden bij het Hotel. Voorzieningen: drinkwater uit de regenwatertank; heel veel vieze wc’s en geen douches. Voor grotere groepen bezoekers die zich van tevoren aan melden (tel nr. op de site van Bicycle SA) kunnen de douchevoorzieningen worden geopend. Hiervoor moet 600 liter water worden verhit en dat duurt dus even. |
Over rustige binnenwegen (wij reden over de Tothill Creek Road) fiets je door een wijds weide landschap met nog meer schapen bijna helemaal tot in Burra. De laatste km’s is er weer wat meer bos en afwisseling in het landschap. de hele dag misschien 3 auto’s gezien. Geen voorzieningen onderweg. Het oude mijnstadje Burra heeft alle voorzieningen, een caravanpark en een supermarkt (die niet op zondag open is). |
De Mawson trail maakt hier een grote bocht. Wij kozen voor een directe route naar Spalding. In tegenstelling tot wat op onze kaart staat is de Hwy 64 geheel verhard. Een erg rustige weg. Spalding is een slaperig plaatsje met een supermarkt. Tot aan Jamestown bleven we op de hoofdweg rijden omdat er toch vrijwel geen verkeer is. Jamestown zelf is op de zaterdagmiddag dat wij arriveerden in diepe rust gedompeld. De beide supermarkten waren gesloten maar in wat kleinere winkeltjes was voldoende te koop. Er is een prima caravanpark midden in het stadje. |
Via het plaatsje Caltowie (Hotel en benzinepomp) over uitstekend bewegwijzerde grindwegen naar het gehuchtje Stone Hut (geen voorzieningen). Hier hebben we de Mawson Trail weer opgepikt. De route gaat hier verder door het Wirrabarra Forest. Mooi fietsen hier en voor de moutainbikers onder ons is er een zgn. challenge-route. Zo te zien is dit minder geschikt voor zwaar belanden fietsers op randonneurs. In het bos is een jeugdherberg en een kampeerterreintje. De hoofdroute door het bos is maar matig van kwaliteit. Wel veel mooie uitzichten op de omgeving. In Melrose is een goede General Store (7 dagen per week) en een prima kampeerterreintje. de zgn. bush-campsites aan de andere kant van het riviertje zijn ruim en rustig. Met wat geluk komen de kangaroes het brood uit je fietstas trekken. |
Weer een stukje Mawson Trail over geslagen. Via de weer heel rustige verharde hoofdweg naar Wilmington gereden. En daar via de Gunyah Road onverhard verder. Een uitstekende gravelweg. Als deze Gunyah Road weer afbuigt naar het oosten gaat de Mawson trail verder over een zgn. dry-weather road. Quorn heeft weer alle voorzieningen en het is er zelfs echt toeristisch |
|
Dry weather-road tussen Quorn en Hawker |
Het laatste stuk dat we langs en via de Mawson trail reden. De route volgend fietsen we door een uitgestrekt ruig landschap. De weg is prima tot aan de 2 ruines van het ‘stadje’ Simmonston. De weg draait dan weer terug de vlakte in en totdat het asfalt bereikt wordt is het wegdek bijzonder hobbelig en stenig. De Mawson trail kruist hier alleen de grote weg om met een flinke omweg Hawker te bereiken. Wij reden over de hoofdweg direct naar Hawker. De weg ernaartoe is in de vakantietijd redelijk druk. Al het verkeer met bestemming Flinders Ranges National Park komt hierlangs. In Hawker zijn twee caravanparks, een bank, en supermarkts. |
De verharde weg naar Wilpena, het centrale punt voor bezoeken aan het park, is rustig maar het hele stuk is vals-plat tot bijna bij de afslag naar Wilpena zelf. Het kampeerterrein is erg groot en kan in de vakantie periode (zo hebben wij ervaren) erg druk zijn. Er is een uitgebreide winkel waar van alles te koop is; zelfs alcoholhoudende dranken zoals bier en wijn. |
Alle wegen door het park zijn gravelwegen. De hoofdweg van Wilpena noordelijk naar Blinman wordt veel gebruikt en is breed en goed onderhouden. De overige wegen zijn allemaal wat minder.
Wij reden van Wilpena over de hoofdweg in noordelijke richting tot aan de afslag naar de Brachina Gorge. Op deze afslag is een shelter met info over de geologische geschiedenis van het gebied. Voor fietsers mogelijk interessanter is het feit dat er ook een regenwatertank aanwezig is. Er is natuurlijk geen garantie dat deze tank ook altijd vol is. In de zomer valt hier bijzonder weinig regen. Vlak na deze shelter kun je via een zelfbedieningssysteem een campingpermit aanschaffen ( A$ 5,-) als je wil kamperen in de Brachina Gorge. In deze nauwe gorge zijn overigens geen voorzieningen. Je kunt je tentje overal neerzetten. de watervoorziening moet uit de rivier komen (als daar water in zit!). Overigens wel mooi en rustig kamperen; met wat geluk zie je er veel veerschillende vogels en ook kangaroes en wallabies. De weg door de gorge is bijzonder stenig omdat deze deels gelijk op loopt met het rivierbed. |
| “Cazneau’s Tree” |
De weg door de Brachina Gorge komt uiteindelijk op de vlakte ten westen van de Flinders Range uit. Van hier tot aan de kust van West Australië is het landschap vlak en droog. Wij reden over de prima asfaltweg naar Parachilna waar we weer oostelijk naar de Flinders terugkeerden. Parachilna is een road-house (café, souvenirs, kameelritjes, maar geen winkel) en er is verder niet veel te beleven. De ruim 20 km gravelweg die vandaar uit naar de Flinders terugleidt is slecht van kwaliteit. Veel stenen en veel wasbord. Eenmaal weer in de bergen zijn er weliswaar talloze dips en fords maar is het wegdek stukken beter. Angorichina Tourist Village heeft een beperkte sortering kruidenierswaren, een benzinepomp en een mini caravanpark. Na Angorichina moet er flink geklommen worden. Na 3 steile km volgen nog 9 km met voortdurende stijgaat. Het laatste stukje Blinman in gaan weer vanzelf, over goed asfalt rijd je zonder trappen zo dit zeer kleine stadje in. Er wonen 50 mensen, maar er is een winkel en een hotel waar je kunt overnachten. Het hotel heeft zelfs een verwarmd zwembad. |
De hoofdweg in zuidelijke richting is van goede kwaliteit. Mooier nog: de 30 km tot aan de afslag naar Brachina Gorge gaan vnl. naar beneden. Zie verder hierboven. Weg en water samen door de Buyeroo Gorge
De weg door de Buyeroo Gorge is de meest toeristische van het National Park. Iedere bezoeker aan het park komt dus wel over deze weg. Op hoogtijdagen dus aardig druk. Tot aan de Bunyeroo Gorge is het makkelijk fietsen. De gorge zelf is heel smal en kan na zware regenval afgesloten zijn omdat rivier en weg beide door dezelfde nauwe kloof moeten. Al snel na de kloof volgt de steilste klim van het hele park. Wij moeten zelfs een stukje lopen (en dat komt heel weinig voor). Schitterende uitzichten, dat wel. De Yanyanna Hut die op alle kaarten staat is niet meer dan een golfpleten ruďne. Geen voorzieningen dus. Het landschap is hier heel gevarieerd, eucalyptus bossen worden afgewisseld door wijdse vlaktes en heuvelruggen. Met wat geluk zie je onderweg kangaroes en/of emu’s. |
Vanuit Hawker loopt een uitstekende gravelweg naar Ororoo. Deels is deze weg overigens al wel geasfalteerd. De eerste 26 km zijn nog onverhard. Je komt door het plaatsje Craddock waar niet meer is dan een Hotel. Daarna volgen een km of 15 nieuwe asfalt. 70 km na Hawker komt dan het plaatsje Carrieton in zicht. Hier begint het asfalt weer opnieuw. Er is een winkel en een garage maar verder ook niets meer. Naar Ororoo zijn het dan nog 35 heuvelige km’s. In O. is een leuk klein caravanparkje en verder allerlei winkels. |
Het hele stuk naar Peterborough is er weinig hoogteverschil. Het landschap is weer sterk agrarisch met uitgestrekte graanvelden en weiden met veel schapen. Peterborough heeft een centrumfunctie; er zijn dus veel winkels. Een prima gelegenheid om voorraden weer aan te vullen. Wie verder wil naar Burra, en dat wilden wij, kan over de grote weg rijden. Deze is relatief druk maar wel geheel geasfalteerd. Een iets langer alternatief is de gravelweg via Boborowie. Net buiten Peterborough neem je dan bij de airstrip de Boborowie Road die je gewoon kunt blijven volgen. Deze afslag stond trouwens niet op onze kaart. Bijzonder landelijk en rustig. Wij hebben de hele dag niet meer dan een auto gezien. De weg daalt heel langzaam en in combinatie met het goede wegdek kan er dus flink doorgereden worden. In Boborowie is een Hotel. Vandaar reden wij over het asfalt de laatste km naar Burra. Via deze route rijd je dus maar 8 km over de iets drukkere Barrier Hwy; waar toch wel regelmatig grote trucks passeren. |
|
Even pauze op de weg naar Morgan |
De weg van Burra naar Morgan gaat door een uitgestrekt onbewoond gebied. Zo ver het oog reikt lage struikjes en verder niets. In 1997 werd druk aan deze weg gewerkt om hem geheel te asfalteren. Er was toen nog plm. 30 km onverhard. Er zijn geen dorpjes, benzinepompen oid op dit stuk. In Morgan tref je weer alle voorzieningen aan. Meerdere hotels, een caravanpark en een general store. |
Wij reden van Morgan langs de rivier naar Waikerie en verder naar Barmera en Renmark. Op veel plekken in dit gebied zijn veerpontjes die dag en nacht gratis overzetten. Met een speciale kaart van de Murray River en omgeving kun je ook de allerkleinste weggetjes vinden. Het hele gebied word intensief gebruikt voor de citrus-teelt en wijnbouw. Wij probeerden de drukke Sturt Highway zoveel mogelijk te vermijden. Vanaf Waikerie loopt bijvoorbeeld een hele rustige gravelweg (de Devlins Pound Road) langs de rivier naar de zgn. Overland Corner. Bij het sfeervolle historische Hotel daar kun je wat eten en drinken en er is een aardige ‘walking-trail’ langs de rivier. Het hele gebied rond de Murray is relatief dichtbevolkt en doet soms aan het Nederlandse platteland denken. Overal zijn dorpjes met winkels etc. Ook is dit gebied de vakantiebestemming voor veel Zuidaustraliers. Dit betekent dat het in de vakantieperiodes erg druk kan worden op campings. |
Vanuit Loxton loopt slechts een kaarsrechte weg naar het plaatsje Swan Reach verder stroomafwaarts aan de Murray. Behalve het plaatsje Wunkar (te herkennen aan een grote graansilo) dat een Hotel heeft, zijn er geen voorzieningen langs deze weg. In Swan Reach is een General Store en een eenvoudig caravanpark. Wij reden vandaar eerst in zuidelijke richting langs de Murray. Bij Walkers Flat (veerpont en general store) staken we de rivier over. Naar de Adelaide Hills is het dan nog een heel eind. De weg is lang en recht en veel afwisseling is er niet. Bij het plaatsje Sanderston (geen voorzieningen) begint de steile klim de hills in. Alles bijelkaar duurt het zo’n 9 km voor je ‘boven’ bent. Het landschap is gelijk veel gevarieerder. Meer bos en aan het begin schitterende uitzichten op de vlakten die achtrer je liggen. De laatste 5 km naar het plaatsje Mount Pleasant gaan gelukkig weer bergaf. In Mount Pleasant is een caravanpark op het gemeentelijk sportterrein. Vanuit Mount Pleasant is het dan niet ver meer naar Adelaide. |