Fietsen in India – 1995

Gaziabad – Gajrola

Om zeven uur gewekt door een roomboy die op de deur stond te bonzen; we kregen ‘chai’. We waren eigenlijk nog maar net buiten de stad toen we twee bepakte fietsen langs de weg zagen staan: en ja hoor, het waren twee Nederlanders op wereldreis. Langs de weg was genoeg te zien: apen, talloze kapotte vrachtauto’s, veel dorpen en nog veel meer mensen. Tussen de dorpjes was het vaak verrassend rustig. Op zo’n plekje in de schaduw van wat bomen geluncht met onze koekjes, pinda’s, bananen en mineral water.

Gajrola was duidelijk een welvarend plaatsje met industrie en een heuse Rotary-club. Het hotel zag er luxueus uit en het parkeerterrein stond vol met auto’s. Die bleken allemaal van een engagement-party die al snel weer vertrok. Daarna daalde een diepe rust over het hotel en leken we de enig gasten. ‘s Avonds terug op de kamer bleek het er nog steeds erg warm te zijn; om 21.00 uur gaf het thermometertje 31 °C aan. De fan kon maar op één stand! We konden dus kiezen tussen stoven of wegwaaien.

Gajrola – Rampur

Het leek er op dat het die dag weer bijzonder heet en drukkend zou worden. Om half twaalf vlak voor de stad Moradabad passeerden we de Tourist Bungalow. Het restaurant zag er goed uit, dus we besloten er te lunchen. Na het eten met veel ijskoude Pepsi’s zakten we onderuit op de kunstleren bankjes.

Goed gevuld en goed uitgerust storten we ons op de volgende taak: het passeren van Moradabad. De verkeerschaos was daar ongeëvenaard: voetgangers, rickshaws en ander lokaal verkeer voegde zich bij de honderden vrachtauto’s en bussen die twee rijen dik muurvast stonden. Na M. hadden we echt even nodig om op adem te komen. De vrachtauto’s toeterden niet voortdurend en slechts af en toe moesten we de berm in duiken om drie-breed inhalende tegenliggers de ruimte te geven. Volgens de kaart is Rampur een stad van tussen de 100 en 500 duizend inwoners, maar het lijkt meer op een groot dorp.

Het hotel beschikte over een generator. Helaas niet sterk genoeg om de airco te laten draaien. Die nacht werd het dan ook een paar keer aardig heet in onze aircokamer.

Rampur – Haldwani

De weg richting Haldwani was een verademing; minder dan 20 % van het verkeer van de afgelopen dagen en groene bermen, waardoor het ook nog eens stukken minder stoffig werd. Links en rechts van ons strekten zich enorme suikerrietvelden uit. Na de lunch begon de weg onmerkbaar te stijgen. We hoefden nog niet te schakelen, maar het trappen ging ineens wel wat zwaarder: de bergen kwamen er aan!

Haldwani kwam toen al snel in zicht. Zoals gebruikelijk was er kop noch staart aan deze stad te ontdekken. Stonden we al in het centrum of moesten we nog een paar km? Overal was het druk en oorverdovend lawaaierig.

Op het politiebureau om advies gevraagd. Een drie-sterren officier stuurde een gids met ons mee naar een goed hotel. Hotel Kailash View hadden we nooit zelf gevonden.